fic-me

จ้า...สวัสดียามอรุณรุ่ง

แก้บล็อกซะโต้รุ่งเลย มีสอบนะเนี่ยแย่แล้ว จะ 6 โมงเช้าแล้ว..

เลยเอาเรื่องมาประเดิมซะหน่อย..อิอิ

อารีอา

สวรรค์...ข้าทำความผิดอันใด ทำไมท่านจึงลงโทษข้าเช่นนี้...มันไม่ยุติธรรมเลย เสียงอ่อนหวานสะอื้นไห้แว่วมาจากโบสถ์ฟินิซิกส์ เด็กหญิงใส่ชุดมอมแมมที่ดูเหมือนผ้าขี้ริ้วก็ไม่ปาน รอยปะที่ดูเหมือนจะผ่านการชุนมาแล้วนับไม่ถ้วนบนตัวชุดกระโปรงของเด็กหญิงทำให้เห็นว่าเธอไม่เคยมีเสื้อผ้าสวยๆใส่เหมือนดังเด็กๆรุ่นราวคราวเดียวกันเลย ผ้าสามเหลี่ยมผืนกลางๆที่คลุมอยู่บนผมของเด็กหญิงนั้นไม่ต่างอะไรกับชุดที่เธอสวมอยู่เลยแม้แต่น้อย ผมสีฟ้าอ่อนๆแปลกตาขณะนี้เต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะ ผมด้านหลังที่มัดรวบไว้ใต้ผ้ามอมแมมนั้นก็ช่างยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เด็กน้อยคนนี้เป็นใครกันนะ เธอช่างน่าเวทนาเหลือเกิน

เบื้องหลังเด็กหญิงตัวน้อย มีชายวัยกลางคนหน้าตาใจดีผู้หนึ่งยืนอยู่ไม่ห่างนัก ชุดสีขาวยาวและแถบผ้าพาดใหล่สีแดงสดนั้นช่างดูน่าเกรงขามยิ่ง ผมสีน้ำตาลแซมขาวปลายๆถูกหวีจัดทรงอย่างดี รองเท้าผ้าสีน้ำตาลแดงคู่ใหญ่ค่อยๆก้าวเข้าไปหาเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าไม้กางเขนเงางาม

แม่หนูน้อย...เป็นอะไรไปหรือจ๊ะ เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นหลังจากมือข้างหนึ่งแตะบนบ่าน้อยของเด็กหญิง แม่หนูน้อยที่ถูกแตะบ่าสะดุ้งโหยงลงไปนั่งหมอบอยู่กับพื้น

หนูกลัวแล้ว...อย่าจับหนูไปอยู่ในห้องนั้นอีกเลย หนูจะไม่พูดคุยกับใครอีกแล้วก็ได้ หนูจะตั้งใจทำงาน แม่จ๋าอย่าจับหนูไปเลยนะค่ะ เด็กหญิงร้องไห้สะอื้นพลางพล่ามขอร้องด้วยความกลัว

แม่หนูน้อย..ลองเงยหน้าขึ้นมามองชั้นสิจ๊ะ ชั้นไม่ใช่แม่ใจร้ายของหนูไม่ต้องกลัวไปหรอกจ๊ะ เด็กสาวได้ฟังดังนั้นก็พยายามควบคุมสติเงยหน้ามองต้นเสียงอันอบอุ่น ภาพที่เธอเห็นนั้นคือชายวัยกลางคนในชุดขาวสะอาดตา ทำไมช่างดูอบอุ่นอย่างนี้นะ ทำไมเราถึงไม่เคยเจอผู้ชายคนนี้เลยนะ

ไหน..แม่หนูน้อย ลองเล่าให้พ่อฟังซิว่าใครทำอะไรลูก เด็กหญิงพึ่งได้ยินคนเรียกตนว่าลูกอย่างอบอุ่น อ่อนโยนเป็นครั้งแรก หยาดน้ำใสก็ไหลอาบสองข้างแก้มสะอึกสะอื้นเป็นการใหญ่ ชายชุดขาวเห็นดังนั้นก็กระวนกระวายไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีจึงพาเด็กหญิงเข้าไปด้านในโบสถ์

เจ็บตรงไหนรึเปล่า เขาถามแม่หนูน้อยอย่างเป็นกังวล เด็กหญิงเอาแต่ส่ายหน้าไปมาและสะอื้นไห้เขาจึงจัดแจงให้เธอนอนบนเตียงใหญ่ของเขาและคอยเฝ้าเธอใกล้ๆ จนหลับและขณะนั้นเองเขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา

และแล้วเสียงประตูห้องก็ดังขึ้น พระหนุ่มลูกศิษย์ของเขามาเคาะประตูเรียกนั่นเอง หลวงพ่อครับ..พวกชาวบ้านแปลกหน้ามาขอพบครับ บอกว่ามาถามหาเด็กผู้หญิงที่เป็นปีศาจน่ะครับ ได้ยินดังนั้นก็เข้าใจในทันทีว่าเด็กที่พวกชาวบ้านตามหานั้นคือใคร เด็กที่ดูไม่มีพิษภัยนี้หรือจะเป็นปีศาจ ด้วยความสงสัยถึงสาเหตุที่พวกชาวบ้านอ้างว่าเด็กหญิงคนนี้เป็นปีศาจก่อนออกจากห้องไป หลวงพ่อได้นำตะเกียงหอมมาตั้งไว้ข้างๆเด็กหญิงเพื่อให้ภูติอำพรางร่างของเด็กหญิงคนนี้ไว้ป้องกันอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นโดยไม่คาดฝันก็เป็นได้

พวกนั้นดูเป็นอย่างไรบ้างเซน หลวงพ่อออกมาจากห้องและเอ่ยถามลูกศิษ พระหนุ่มผู้ถูกเรียกว่าเซนเอ่ยตอบอย่างเรียบง่าย ไฟสีแดงและสีดำคละคลุ้งปะปนไปทั่ว เหมือนดั่งโดนผลของคำสาปใดก็ไม่ปานขอรับ

อ๊ะ...คงต้องทิ้งไว้เพียงเท่านี้แล้วล่ะค่ะ

น่าเสียดายจังเลยแต่ก็ต้องรีบไปนอน+ตื่นมาอ่านหนังสืออีก 1 วิชา

แล้วจะกลับมาต่อทีหลังนะค่ะ...คำศัพย์ในเรื่องนี้ออกแนวจะแหวกแนวแปร่งๆหน่อย

มันเป็นต้นฉบับยังไม่ได้แก้อะไรเลยน่ะค่ะ...แหะๆ

ยังไงก็เข้ามาก็ comment ให้ด้วยนะค้า

ขอบคุนค่า...จุ๊บๆ

" ฮ่า ๆ ๆ ๆ ดูเจ้าสิตลกชะมัด "

เด็กชายตัวน้อย (ไม่มั๊ง) ในเสื้อคลุมยาวสีสด กำลังกลิ้งไปมาด้วยความขบขัน มือน้อยในถุงผ้าสวอตท์สีน้ำตาลกุมอยู่ที่ท้องแน่น น้ำใสปริ่มตรงหางตาสีอะมีทีสต์คู่โตที่บัดนี้หยีเล็กจนแทบมองไม่เห็น จากรอยยิ้มกว้างระคนเสียงห้วเราะสะใจ

" หยุดเดี๋ยวนี้นะชูว " เสียงกร้าวเล็กๆ ร้องสั่ง

ประกายขบขันหันมาสบไหล่มนสั่นเล็กน้อยเพื่อเก็บอาการ ริมฝีปากบางเม้มสนิทแต่อะมีทิสต์คู่โตกลับเด่นชัดไปด้วยรอยสนุกสนานแกมหยอกเย้า

เด็กชายผมสีน้ำตาลแดงในชุดกระโปรงบานสีชมพูพาดระบายลูกไม้สีขาว โบสีแดงอันใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าเข้ากับจีบเส้นตรงสีขาวครึ่งวงกลมตรงเนินอก ถุงเท้าคู่โปรดถูกยัดมาเป็นเนินนูนทั้งสองข้าง ที่คาดผมติดดอกไม้สีชมพูอ่อนถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยบนเรือนผมสีน้ำตาลเข้ากัน รองเท้าคาดสีแดงเงาวับทับอยู่บนถุงเท้าสีขาวสะอาด ส่งประกายให้ผู้สวมใส่ดูโดดเด่นยิ่งนัก

แก้มขาวๆ บัดนี้ระบายด้วยสีชมพูอ่อนน่ารัก คิ้วหนาขมวดมุ่นแทบจะชนกัน ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลปรายมามองเพื่อนแรกหนุ่มที่บัดนี้ใช้มือปิดปากแน่นไหล่ไหวด้วยความขบขันในอารมณ์

" ฮึ่ม . . . ขำอะไรนักหนา " สาวน้อยแผดเสียงอย่างหมดความอดทน (หนุ่มน้อยค่ะ ๆ)

สิ้นเสียงความอดกลั้นที่อุตส่าห์เก็บมาก็ระเบิดออก ร่างสูงในชุดคลุมสดใสลงไปนอนกลิ้งกับพื้นอีกครั้ง

" ว๊ากกกก ฮ่า ๆ ๆ " สาวน้อย (เอ่อ..หนุ่มครับ) ในชุดสีชมพูกระโจนลงไปฟัดเจ้าหนุ่มช่างสำราญทันที...

ตอน 2

อยากจะบอกว่ามันยังไม่จบนะค่ะ

แล้วจะเอามาอัพอีก

แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ง่วงมาก

ตี 3.19 น.แล้ว

ขอตัวก่อนนะค่ะ

อ้อ..นี่เป็น fic. ต่อจากข้างล่างนะค่ะ

ขอไปนอนก่อนนะค่ะ

ราตรีสวัสดิ์ + อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ

สาว...มิถุน

" เจ้าจงมากับข้า..." ...................

' ฮึก..ๆ ไม่อย่านะ ' ........

" เจ้าจงมากับข้า..." ...................

' ฮึก !! ม่ายยยยยยยยยย รินเจล่า เจ้าอย่าไปน๊า. . .' ...ฟึบ!!...

' แฮก ๆ ๆ ๆ ' เสียงหายใจหอบระรัวของเด็กน้อยวัย 14 ที่บัดนี้กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่

บนเตียงไม้บลั๊มหลังน้อย เรือนผมสีน้ำตาลแดงอ่อนระต้นคอระหงเปียกโชกไปด้วยหยาด

เม็ดใส คราบน้ำตายังคงชื้นอยู่ที่สองข้างแก้ม ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลนั้น

เบิกโพลง ประกายสั่นระริกถึงความกลัวจับจิต ขนในกายลุกชัน เด็กน้อยเกร็งอยู่อย่างนั้น

พักใหญ่ เสียงเล็กใสก็ลอดออกมาจากริมฝีปาก

" รินเจ...รินเจล่า....รินเจล่า "

น้ำใสพรั่งพรูออกมาบนแก้มขาวอย่างอดกลั้น ความมืดโรยตัวเข้าบดบังความ

อ่อนล้าในใจดวงน้อย ดวงจันทร์เข้าสู่นิทราใต้ผืนฝ้ายเมฆสลัวงดงาม

ผลงาน สาว..มิถุน

จบตอน...นะค่ะ (อันนี้เป็นฉบับแรกเลยยังไม่ได้ รีไรท์ เลยนะค่ะ)

ยังไงก็ติชมเข้ามานะค่ะ ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

พอดีพึ่งเปลี่ยนแนวการบรรยายมาเป็นแบบนี้ครั้งแรก รู้สึกภาษาตัวเองแปร่งๆ

ภาษาแบบเดิมอ่านได้ที่โพสข้างล่างนี้ค่ะ

หรือจะดูที่ด้านซ้ายมือก็ได้ค่ะ กดไปที่ชื่อเรื่องนี้จะมีเม้นท์ขึ้นให้ค่ะ

ขอบพระคุณอีกครั้งที่ทุกท่านเข้ามา รักที่สุดเลยเจ้าค่ะ

(วิธีเม้นท์ให้กดที่ commend สีขาวๆด้านล่างตัวเล็ก ๆ

ก่อนขึ้นเรื่องใหม่นะค่ะ มันจะมีแต่ละไดฯที่โพสค่ะ)


edit @ 2006/03/31 14:07:07


niwakaame mono
View full profile